ക്രിസ്റ്റഫർ നോളൻ എന്ന സിനിമാ മാസ്റ്റർ തന്റെ പുതിയ ചിത്രമായ ഒഡീസി ഉപയോഗിച്ച് ഹോമറിന്റെ പുരാതന മഹാകാവ്യത്തെ ഒരു പുതിയ ദൃശ്യപരമായ രൂപത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഈ ചിത്രം ഗ്രീക്ക് ഇതിഹാസം ആയ ഒഡീസിയൂസിന്റെ ട്രോജൻ യുദ്ധത്തിന് ശേഷം സ്വന്തം നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാനുള്ള ദീർഘയാത്രയെ പിന്തുടരുന്നു. നോളന്റെ സംവിധാനം, ദൃശ്യപ്രഭാവം, ശബ്ദസംവിധാനം എന്നിവയൊക്കെ ചേർന്ന് പ്രേക്ഷകനെ ഒരു അതുല്യമായ സഞ്ചാരത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു, അവിടെ യാഥാർത്ഥ്യവും ഇതിഹാസവും തമ്മിലുള്ള അതിരുകൾ മങ്ങിപ്പോകുന്നു.
സിനിമയുടെ പ്രത്യേകതകൾക്ക് ഇടയിൽ, നോളൻ ചരിത്രപരമായ സംഭവങ്ങളെയും അത്ഭുതകരമായ ദൃശ്യങ്ങളെയും സംയോജിപ്പിക്കുന്നതിൽ അതുല്യനാണ്. അവൻ പ്രേക്ഷകർക്ക് യുദ്ധഭൂമിയിലെ രക്തക്കളി, അത്ഭുതകരമായ ഗ്രാഫിക്സ്, അല്ലെങ്കിൽ അത്യന്തം തീവ്രമായ ശബ്ദപ്രഭാവം എന്നിവ കാണാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. പകരം, ഒഡീസിയൂസിന്റെ മനസ്സിനോടൊപ്പം പ്രേക്ഷകരുടെ മനസ്സിനെയും ചേർത്തുകൊണ്ട് ഒരു ആഴത്തിലുള്ള മാനസിക അനുഭവം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഈ രീതിയിൽ, സിനിമ ഒരു ദൃശ്യഭക്ഷണമായി മാറുന്നു, അതിൽ വലിയ കാഴ്ചകളും നിയന്ത്രിത ശബ്ദസംവിധാനവും കൈവിട്ട അഭിനയവും ചോരക്കളിയും ഇല്ല.
ഗ്രീക്ക് ഇതിഹാസം കാണാൻ മലയാളികൾക്ക് ഇത് ഒരു പുതിയ അനുഭവമായിരിക്കാം, കാരണം അവർ സാധാരണയായി ഇന്ത്യൻ ഇതിഹാസമായ രാമായണം വായിക്കുന്നതിനുള്ള അതേ ആവേശം ഇതിൽ കാണും. ഒഡീസിയൂസ് ഒരു യുദ്ധനായകൻ മാത്രമല്ല; അവൻ ദുഃഖവും സന്തോഷവും അനുഭവിക്കുന്ന ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യൻ, ഭർത്താവും പിതാവുമാണ്. സിനിമയിൽ, അവന്റെ യാത്രയിലൂടെ യുദ്ധത്തിന്റെ വില, കുടുംബത്തിന്റെ ബലി, കുറ്റബോധം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിലുള്ള ചിന്തകൾ ഉണർത്തുന്നു.
ക്രിസ്റ്റഫർ നോളന്റെ ചിത്രത്തിൽ ട്രോജൻ യുദ്ധത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഒഡീസിയൂസ് തന്റെ ദൈവനിയമങ്ങളെയും നീതിബോധത്തെയും ലംഘിച്ച് വിജയിക്കാനായി കുതന്ത്രം ഉപയോഗിക്കുന്നതിന്റെ കഥ കാണാം. ട്രോജൻ കുതിരയിലൂടെ നടത്തിയ നുഴഞ്ഞുകയറ്റം, യുദ്ധഭൂമിയിൽ താൻ ചെയ്ത പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ഫലമായി മരിച്ച ആയിരക്കണക്കിന് ആത്മാക്കളുടെ നിരന്തരം ഓർമ്മകൾ, ഒഡീസിയൂസിന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞ കുറ്റബോധം എന്നിവ സിനിമയിൽ സൂക്ഷ്മമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അവൻ തന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട ഓർമകൾ വീണ്ടെടുക്കാനും രാജ്ഞിയെ കാണാനും തിരികെയെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു, എന്നാൽ തന്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ ചതിയന്മാർ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതിന്റെ വെല്ലുവിളികൾ നേരിടുന്നു.










